CoffeeshopNIEUWS.nl gaat in 2014 samen door met www.Norml.nl

met het verzamelen van nieuwslinks en organiseren van o.a. de AMSTERDAM 420
Doe mee, Deel nieuws en Stem! op items die je belangrijk vind op de nieuwe site:

cannabisnews-norml-nl
DEZE site www.COFFEESHOPNIEUWS.nl zetten we voort als Nieuwsblog
met een verzameling artikelen van diverse auteurs.

Warning
  • EU e-Privacy Directive

    This website uses cookies to manage authentication, navigation, and other functions. By using our website, you agree that we can place these types of cookies on your device.

    View e-Privacy Directive Documents

'Er is iets grondig mis met de metingen van het gehalte van werkzame stoffen in cannabis!"

Mario Lap, april 2013

Inleiding

cannabis-thc-percentageIn dit artikel wil ik proberen in te gaan op het recente voorstel om cannabis (wiet en hasj) met meer dan 15% THC als hard drug te bestempelen.[1]

Dit voorstel is gebaseerd op één enkel rapport (het Rapport Garretsen, 2011)[2] waarin echter uitdrukkelijk wordt gesteld dat er geen bewijs is dat sterkere cannabis tot meer problemen leidt. Er is slechts één (Brits) onderzoek dat stelt dat sterkere cannabis tot meer problemen leidt [3] 

Praktisch het volledige Nederlandse “verslavinsgsveld” zowel als de meeste onderzoekers, van Jellinek[4]  tot Professor Wim van Brink van het AMC [5] hebben de conclusies van Garretsen  en de voorgenomen 15% norm als onverstandig weggezet.

Naar veler mening zou de invoering van de 15% norm de bijl aan de wortels van het succesvolle nederlandse drugsbeleid d.m.v. de scheiding der markten, zetten.  Dit is naar mijn stellige mening een reël en groot gevaar.

Maar er is voorts iets ernstig en structureel mis met de bevindingen van het rapport Garretsen, dat totaal niet aan de orde is geweest. Te weten: de THC metingen c.q. gehalte bepalingen zelf. Ter illustratie, de Belgische analyses van de zelfde soorten wiet en hash die hier worden aangeboden, komen over de hele linie tot 30-40 % lagere waarden aan THC[6]  dan hier en de Belgische regering concludeert dan ook dat cannabis en hasj niet gevaarlijker worden.

Hoe kan de Nederlandse regering in navolging van Garretsen dan beweren dat de hier in coffeeshops verkochte  cannabis en hasj veel sterker zijn geworden en als hard drug zouden moeten worden aangemerkt.

De oorzaak is naar mijn mening simpeler dan men voor mogelijk houdt en toont het schokkend onwetenschappelijk gehalte van het rapport en dus de ongefundeerdheid van het voorstel aan.  

Voorts lijkt het voorstel zowel als genoemd rapport niet op feitelijke inhoudelijke kennis van cannabis gebaseerd te zijn. In de regeringsverklaring wordt nog gerept over werkzame bestanddelen maar in het rapport zowel als het voorstel zijn deze gereduceerd tot THC alleen. Alsof THC het enige werkzame bestanddeel is van cannabis. M.a.w cannabis wordt met een simplificerende en onjuiste “alcohol bril” bekeken. Zo blijkt eens en te temeer hoe weinig inhoudelijke kennis over cannabis aanwezig is bij de diverse instellingen en beleidsmakers.

Ten slotte wil ik ingaan op de classificering “ hard drugs” een straat taal uitdrukking voor de juridische classificatie “(Opiumwet)middel met onaanvaardbare gezondheid risico’s”. 

1. Testen en testmethodes van cannabis producten[7]

De bekendste methoden om cannabis en het THC gehalte daarvan te testen zijn de volgende methodes:

GC analyse (gas chromotographie)

HPLC analyse (high performance liquid chromatography)

TLC (thin layer Chromatography)

1H-NMR methode

cannabis-lab-thc-percentage-testDoor de laboratoria wordt meest gebruikt gemaakt van de HPLC methode maar ten aanzien van de consistentie van het gebruik van deze methode door de jaren heen door verschillende laboratoria en de mogelijkheid om hun resultaten te correleren valt veel te zeggen.

De resultaten zijn allesbehalve eenduidig.

M.a.w. indien men dezelfde cannabis monsters aan 3 verschillende laboratoria, ter analyse met de HPLC methode, stuurt, krijgt men 3 verschillende uitslagen. Dit is met name relevant aangezien de analyses door de jaren heen door verschillende laboratoria zijn uitgevoerd. Voorts krijgt men uit dezelfde partij cannabis ook nog verschillende waarden.

Alleen zo kan verklaard worden hoe de Belgische zusterorganisatie (BEWSD)  van het Nederlandse Trimbos instituut[8] tot heel andere test resultaten en structureel lagere THC waarden komt. Exact de zelfde varieteiten hasj en wiet blijken volgens onze zuiderburen aanzienlijk minder sterk en ongevaarlijk.  Is de Belgische methode beter en betrouwbaarder dan de Nederlandse of andersom? Wie het weet mag het zeggen maar naar mijn mening is het antwoord hierop niet bekend.

Het lijkt dan ook verstandig om in een laboratorium allereerst volgens de verschillende gehanteerde werkwijzen, een aantal monsters te testen en de resultaten hiervan te vergelijken. Wellicht kunnen we dan we iets zinnigs over de werkelijke THC niveaus in de onderzochte cannabis beweren, aangezien de huidige methodes en resultaten meer vragen oproepen dan beantwoorden. Een belangrijk aspect dat hierbij extra aandacht behoeft is de wijze van bemonstering.

In de voorgestelde bijstelling van regelgeving, wordt echter gesteld dat het verstandig is om nu al een maximum van 15% in te voeren alhoewel hier dus generlei wetenschappelijke basis noch volksgezondheidsreden voor aan te wijzen en dus aan ons bekend is. Dit waar van betrouwbare analyses geen sprake is en de THC waarden dus in wetenschappelijke zin, vaag en onduidelijk zijn . Wat dan de grond voor deze voorstellen dan wel kan zijn kunnen wij slechts naar raden. Ik zal hier nader op in proberen te gaan in de conclusie.


2. Cannabis en werkzame bestanddelen[9]

Cannabis en dus cannabis producten bevatten verschillende werkzame bestanddelen of cannabinoiden. Het is stellig niet enkel THC die de sterkte van cannabis bepaalt maar veeleer de onderlinge verhouding tussen THC en de hoeveelheden andere cannabinoiden. Daarnaast zijn er sterke aanwijzingen dat de hoeveelheid en soorten terpenteen en flavoiden (geur en smaak stoffen) die cannabis bevat mede invloed hebben op de sterkte- en kwaliteits ervaring van cannabis.

THC,  Tetrahydrocannabinol

CBD, Cannabidiol

CBN, Cannabinol

CBG (Cannabigerol)

CBC (Cannabichromene)

CBL (Cannabicyclol)

CBV (Cannabivarin)

THCV (Tetrahydrocannabivarin)

CBDV (Cannabidivarin)

CBCV (Cannabichromevarin)

CBGV (Cannabigerovarin)

CBGM (Cannabigerol Monomethyl Ether)

Indien men dan ook bijvoorbeeld een willekeurige groep ervaren cannabis gebruikers een aantal soorten laat testen op sterkte komt men tot opvallende resultaten die totaal niet in overeenstemming zijn met enkel het THC gehalte.

Bijvoorbeeld een zogenaamde “Jack Herer” variant zoals bijvoorbeeld “Bedrocan”[10] zoals geleverd aan patienten op recept, bevat volgens Bedrocan, ongeveer 19% THC maar wordt door de meeste consumenten als zwakker ervaren dan bijvoorbeeld een gangbare illegale nederwiet varieteit zoals “White Widow” van ongeveer 16% en zelfs dan varieteiten van 9 - 15%.

Stellig is het dan ook onjuist om enkel en alleen op het gehalte THC tot de conclusie te komen dat een varieteit sterker of zwakker is. Cannabis is gecompliceerder dan dat en dan alcohol producten waarbij het percentage alcohol volstaat om de sterkte te bepalen.

Een belangrijke rol speelt bijvoorbeeld CBD, het cannabinoid met een rustgevende werking, die bijvoorbeeld in hogere concentraties in geimporteerde hasj voorkomt. Menige consument, vaak oudere gebruikers, ervaren deze producten als aangenamer (meer stoned dan high) en het vermoeden is alleszins gerechtvaardigd dat dit komt door de hogere CBD gehaltes. Maar daarnaast is ook bijvoorbeeld het gehalte THCV van belang omdat dit de invloed van THC (sterkte en sterkte beleving) beinvloedt.

Maar zoals gesteld enkel en alleen het THC gehalte (>15%) zegt onvoldoende over de kwaliteit en sterkte van cannabis producten en de stelling dat bijvoorbeeld de medicinale varieteit ”Bedrocan” van 19% als “hard drug” moet worden aangemerkt, lijkt dan ook geenszins te verdedigen.

Een wellicht nog belangrijker argument tegen een maximum van 15% THC is gebaseerd op de consumptie patronen en wijze van consumeren van cannabis zoals die in Nederland en West Europa gebruikelijk zijn In Nederland worden zowel wiet als hasj meest gerookt in zogenaamde joints, waarin zich een mengsel bevindt van tabak met meer of minder hasj of wiet. Indien de cannabisproducten zwakker zouden worden heeft dit waarschijnlijk tot gevolg dat consumenten meer joints en dus ook meer tabak zullen roken hetgeen uiteraard niet de bedoeling kan zijn en slechts negatieve gezondheids consequenties heeft. Zie hiervoor ook de uitlatingen van voormalig minister van gezondheid mevr dr Els Borst die zich hier terdege van bewust was en o.a. om die reden tegen een maximalisering van THC was. Er zijn geen nieuwe argumenten die haar redenering ontkrachten, sterker nog wellicht is sterkere cannabis zelfs minder schadelijk voor de volksgezondheid aangezien dan minder tabak wordt gerookt.

3. Hard vs Soft drugs[11]

Het onderscheid tussen softdrugs (Opiumwetmiddelen waarvan de Nederlandse overheid vindt dat ze een toelaatbaar risico met zich meebrengen) en hard drugs (Opiumwetmiddelen waarvan de overheid vindt dat ze een onaanvaardbaar risico met zich meebrengen) heeft zijn intrede in Nederland gevonden d.m.v. de Opiumwetswijziging van 1976. Deze wetswijziging was vooral gebaseerd op basis van 2 rapporten “Ruimte in het Drugbeleid” 1971(Hulsman rapport)[12] en “Achtergronden en risico’s van druggebruik” 1972 (Baan rapport).[13]

Ten tijde van de invoering van het begrip soft drugs was hetgeen op de Nederlandse markt werd aangeboden 100% geimporteerd en bestond voornamelijk uit hashish. [14] Er was nog geen wiet of hasj van Nederlandse bodem.  De importsubstitutie, d.m.v de introductie van nederwiet, van 100% import naar ongeveer 80% produktie van eigen bodem heeft pas in de begin negentiger jaren plaats gevonden. De ten tijde van de Opiumwetswijziging van 1976 aangeboden soorten hasj, zoals Afghaan, Nepalese,  Indiase en Libanon waren vaak sterke tot zeer sterke soorten hasj, maar de toenmalige THC metingen[15] zijn niet of moeilijk te correleren aan de huidige (zie onder 1 test en testmethodes) alhoewel wel waarden van 19% THC werden gemeld.

Met andere woorden het onderscheid tussen soft en hard drugs is tot stand gekomen op basis van soft drugs die in ieder geval deels volgens Garretsen en het regeringsvoorstel als hard drugs dienden te worden bestempeld.  Dit is op zijn zacht gezegd merkwaardig maar zou wellicht te rechtvaardigen zijn op basis van bevindingen t.a.v. de risico’s van THC[16]. THC heeft echter volgens algemeen aanvaarde normen een zeer lage toxiciteit. Er zijn geen gevallen bekend van een levensbedreigende dosis THC.

Marinol/Drobinol [17] is een medicament dat in de V.S en Duitsland aan AIDS en Nausea patienten wordt voorgeschreven. Het betreft hier in feite 100% THC. Dit medicament zou dus volgens Garrtesen als hard drug moeten worden aangemerkt dit in tegenstelling tot de rapportage van de WHO[18].

Is deze stellingname echter op de werkelijkheid gebaseerd. Wordt Marinol (pure THC) als sterker ervaren dan de op de markt aangeboden cannabis. Dit lijkt geenszins het geval.[19] Pure THC wordt over het algemeen als saai en weinig aantrekkelijk ervaren en al helemaal niet als sterker dan op de illegale markt (lees in de coffeeshops) aangeboden cannabis producten.

Rest ons de volgende vragen om te bevroeden wat de ratio achter het voorgenomen 15% besluit zou kunnen zijn. Komen meer mensen in problemen met cannabis die meer dan 15% THC bevat dan met cannabis die minder dan 15% THC bevat en zijn de waarden recent toegenomen.

Er is geen wetenschappelijk onderzoek beschikbaar, anders dan genoemd onderzoek van De Fiori, dat onderbouwt dat sterkere cannabis tot grotere of meer problemen lijdt. Voorts zijn bij dit rapport grote aanmerkingen te maken. Het rammelt.[20] De toename van het aantal mensen dat hulp zoekt in Nederland bij problemen met cannabis lijkt veeleer een gevolg van het toegenomen aanbod aan hulp en de bekendheid daarmee dan met het THC gehalte.[21]

Nederwiet (in Nederland geproduceerde cannabis producten) is tot ontwikkeling gekomen, aan het eind van de jaren 80 maar vooral tijdens de jaren negentig van de vorige eeuw. Tot dan was Nederlandse wiet niet of nauwelijks geschikt voor consumptie doeleinden. Eind jaren tachtig zijn d.m.v. kruising van varieteiten en veredeling echter verscheidene varieteiten Nederlandse cannabis op de markt gekomen die vandaag de dag het overgrote deel van de Nederlandse cannabis markt bedienen. Anders gezegd heeft een importsubstitutie plaats gevonden die als redelijk uniek kan worden gezien.

Is deze Nederwiet echter in de recente jaren (2001 -2012) veel sterker geworden. Dit lijkt niet het geval. De sterkte van cannabis lijkt zich te stabiliseren en zelfs iets naar beneden te zijn bijgesteld. [22] Volgens het Trimbos instituut schommelt de THC waarde van cannabis al jaren tussen de 15% en 18%. Frappant in deze context is wel dat dus praktisch alle aangeboden cannabis (>15%) volgens het voorstel als hard drug zou moeten worden aangemerkt. Met andere woorden 15% als maximum, zelfs als een maximum gerechtvaardigd en/of noodzakelijk is, lijkt stellig een te lage norm indien men van de huidige nederlandse meetmethoden uitgaat.      

M.a.w. uitlatingen en stellingnames puur op basis van het THC gehalte en al helemaal een onderscheid hard vs soft drugs op basis van >15% THC zijn op generlei objectieve grond gebaseerd en niet als wetenschappelijk onderbouwd aan te merken.

4. Uitvoering, handhaving en te verwachten gevolgen voor de scheiding der markten

Indien de voorgestelde regeling (max 15%) echter ingevoerd zou worden, hoe moeten coffeeshops hieraan voldoen. THC gehalte vaststelling van door hen aangeboden cannabis zou dan moeten plaats vinden aan de achterdeur.

M.a.w. coffeeshops zouden medewerking moeten verkrijgen van laboratoria bij het meten van door hen in te kopen cannabis producten. Dit is echter nagenoeg onmogelijk onder de huidige juridische situatie en men zou de handelingen van een laboratorium dat hieraan meewerkt zelfs als medeplegen van een misdrijf kunnen opvatten.

Is een dergelijke maximisering (>15%) hand te haven door de opsporings autoriteiten, lees de politie. M.a.w. kunnen agenten uitgerust worden met betrouwbare apparatuur en testmethodes om cannabis in coffeeshops te testen? Moeten agenten monsters in beslag nemen en die doen testen door een laboratorium? Zijn deze monsters vervolgens representatief voor een een totale batch van deze varieteit? Zijn hiervoor capaciteit en middelen beschikbaar? Het antwoord op al deze vragen is duidelijk en eenduidig, neen.

Een belangrijk te verwachten gevolg mag in dit kader stellig niet buiten beschouwing  blijven. De invloed op de scheiding der markten en de relatie tussen straathandel en coffeeshops. Zie in dit kader de gevolgen van het “wietpasbeleid” en de toegenomen straathandel in de gemeenten waar deze ingevoerd is.

Indien potentiele cannabis consumenten geen cannabis producten zoals zij die nu aanschaffen meer kunnen krijgen in coffeeshops zullen zij deze waarschijnlijk langs andere wijze proberen te verkrijgen en dit waarschijnlijk met succes d.m.v. straathandel en huisdealers.

Dan zal dientengevolge de scheiding der markten en daarmee de hoeksteen van het Nederlandse drugsbeleid onder onaanvaardbare druk komen te staan aangezien in de straathandel ook andere (de echte hard) drugs worden aangeboden.

Vreemd genoeg is op dit reele gevaar ook door Garretsen in zijn rapport gewezen zonder echter aan te geven wat daar aan kan worden gedaan.

M.a.w. door een maximum van 15% THC wordt wellicht met het badwater, het kind weggespoeld.

5. Conclusie

Bij het aantreden van het huidige kabinet is in de regeringsverklaring opgenomen dat er een maxiumum gehalte werkzame bestanddelen zijn beslag moet krijgen. Over noch THC noch een minimum CBD gehalte wordt gerept. Met andere woorden het voorliggende besluit (maximum van 15% THC) verengt ten onrechte werkzame bestanddelen tot THC.

Waarom wil deze regering ondanks dat zij zelf in de begeleidende brief stelt dat er eigenlijk meer onderzoek nodig is dan toch tegen de mening van de meeste deskundigen in, de 15% norm invoeren? En niet bijvoorbeeld een minimum CBD (psychose remmend) gehalte.

Deze vraag is moeilijk te beantwoorden aangezien van een rationele keuze geen sprake lijkt te zijn anders dan een soort van vreemde dadendrang die geen rekening houdt met de consequenties. Dit in overeenstemming met het eerdere echec met de wietpas. Of is hier sprake van een verborgen agenda waarin staat dat de coffeeshop de nek dient te worden omgedraaid en dat de detailhandel in cannabisproducten in de handen dient te komen van straathandel en criminelen met alle gevolgen van dien? M.a.w. het einde van het Nederlandse gedoogbeleid en de scheiding der markten via een sluipweg.

Hier kan slechts ruimte zijn voor verbazing en onbegrip voor een maatregel zonder enigerlei onderbouwing en waarvan we nu al kunnen voorspellen dat de consequenties zonneklaar desastreus en uiterst contraproductief zullen zijn. En dit alles zonder dat er enig zinnig volksgezondheids- of criminaliteit bestrijding argument voor aan te wijzen is. Integendeel.

Nu heeft de consument naar mijn mening recht op product informatie en zou het verstandig zijn indien op zijn minst een kwaliteits indicatie op de verpakking van cannabis zou worden gevoerd. Bijvoorbeeld: Sterk, Middel en Normaal. Nog beter zou vermelding van THC, CBD en andere cannabinoiden zijn echter onder de huidige regelgeving en situatie van de “achterdeur” zijn deze wensen moeilijk te realiseren.

Maar een niet uit te voeren noch hand te haven maximum THC gehalte, kan slechts als een gevaarlijke symbool politiek worden gezien van bewindslieden die kennelijk totaal geen besef hebben waar ze het over hebben.

In dit kader wil ik dan ook pleiten voor gedegen onderzoek naar cannabis en haar werkzame bestanddelen om te komen tot kennis over de sterkte en andere aspecten en niet over te gaan tot hap snap maatregelen zonder wetenschappelijke basis of relatie tot de werkelijkheid.

Mario Lap

Drugtext Foundation, Foundation on Drug Policy and Human Rights & MLS LAP bv, RJM and MJR Holding Companies

Op dit artikel berust Copyright Coffeeshopnieuws.nl & Durgtext.nl ©2013
Niets uit deze publicatie mag zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur worden geherpubliceerd.


[3] Di Forti et al 2009 High potency cannabis and the risk of psychosis.

[21] Professor Wim van den Brink, hoogleraar verslavingszorg AMC/UvA, in een interview met het Eindhovens Dagblad van 25 juni 2011

Share/Save/Bookmark

Amsterdam 420
Smoke-Out 2014
4.20.2014 16:20 55 Days More info: #AMS420.nl
Web Analytics